Во Центарот за култура беше изведена хрватската претстава „Соба со поглед“ од авторката Вирџинија Вулф, режисер Марина Петковиќ Ликер и во изведба на Ивана Легати.
Изборот на текстот паѓа на реципиентот и социјално неконвенционалниот ante litteram на Вирџинија Вулф и на нејзината приказна Нов фустан од збирката раскази Куќа на духовите (1944) во која таа суптилно, речиси поетски допира и евоцира мотиви и лица од познатиот роман „Г-ѓа Даловеј.“ Се рабтои за драма за набљудуваните изложени погледи на другите кои не се секогаш внимателни. На сосема трогателен начин, таа се пробива во внатрешниот, нестабилен и речиси непознат живот на една кревка, социјално (не) ангажирана, плашлива и осамена индивидуа, извесна Мејбел Воринг, која се обидува да го прекине кругот на несигурност со навидум неважен настан , одење на забава , немирот што го чувствува пред другите луѓе и работи на својата недружељубивост. Соочена со последиците од нејзиниот избор, срамежлива, парализирана од страв, слоевита и речиси без зборови од фокусирање кон сопствените недостатоци, преоптоварена со впечатокот што го остава на другите, не успева да се вклучи во општиот редослед на вечерта. Но, тоа не значи дека нејзиниот труд не се исплател.
Текстуалната ткаенина е испреплетена со треперливата и сложена, суптилна елоквенција на карактеристичната Вирџинија Вулф, мистеријата на нејзините мотиви, задоволството на зборовите кои честопати се премногу издржливи во времето, бавни во споредба со нашата сегашна способност да ги разбереме работите брзо, јасно, прецизно, тоа што доаѓа до израз. Сомнежи, претчувства и намери се дел од претставата направени од желбата да се покажеме силни, убави, млади, општествено прифатени, ценети, барани, препознаени, надарени, посебни, пријателски, бесчувствителни, но сензуални, избалансирани, духовити кои се мешаат во самото срце на животот.
