Советот на Општина Битола донесе одлука со која уривањето на 338 дивоградби се пролонгира до 2031 година, отворајќи сериозни дилеми за владеењето на правото, урбанистичкиот хаос и еднаквоста на граѓаните пред законите.
Станува збор за објекти за кои постапките за легализација биле одбиени и за кои веќе постојат правосилни решенија за уривање. Но, и покрај тоа, според јавно достапните информации, во Битола досега не е урнат ниту еден од овие 338 објекти. Според Законот за постапување со бесправно изградени објекти, за сите објекти чии барања за легализација се одбиени, треба да се спроведе постапка за отстранување согласно Законот за градење. Токму затоа, одлуката на Советот отвора прашање дали локалната власт практично ја одложува примената на законите.
Дополнителна дилема е дали Советот воопшто има надлежност со општа одлука да ги стави во мирување веќе донесените решенија за уривање.
Во Битола биле поднесени повеќе од 17.000 барања за легализација, околу 1.500 предмети сè уште не се решени, а 338 објекти добиле негативни решенија. Наместо нивно отстранување, сопствениците добиваат нов рок до 2031 година.
Ова отвора и прашање за еднаквиот третман на граѓаните. Додека дел од битолчани со години плаќале дозволи, комуналии и административни процедури за легално градење, други бесправно изградени објекти остануваат на терен и добиваат дополнително време.
Особено чувствителен е фактот што меѓу дивоградбите може да има објекти изградени на несоодветни и ризични локации — покрај реки, на инфраструктурни коридори или без гаранција за конструктивна безбедност.
Одлуката отвора и политичка дебата. Критичарите сметаат дека наместо системско решавање на проблемот, институциите со години го одложуваат со цел да избегнат социјални и политички последици.
Сега остануваат клучните прашања:
Зошто досега не е урнат ниту еден објект?
Колку од овие 338 дивоградби се куќи, а колку деловни објекти?
Дали меѓу нив има објекти на државно земјиште или во заштитени зони?
И дали со оваа одлука Битола испраќа порака дека законите важат селективно?
Бидејќи кога државата со години не може да спроведе сопствени решенија за уривање, проблемот повеќе не се само дивоградбите туку институционалната немоќ.
Дополнително се отвора и прашањето дали со ваквата одлука власта привидно и привремено се обидува да го купи социјалниот мир, во период кога сè погласни се шпекулациите за можни предвремени избори во блиска иднина.
