Синоќешната седница на Централниот одбор на Социјалдемократскиот сојуз на Македонија одржана во Скопје, повлече нови кадровски потези кои експресно предизвикаа бранувања во битолската општинска организација. Иако влезот на младиот Јане Велкоски во највисокото партиско тело меѓу два конгреса се толкува како несомнено засилување, начинот на кој е извршена номинацијата повторно ги отвори внатрепартиските дебати за автономијата на локалните ограноци, генерацискиот јаз во Битола, но и чудните двојни аршини на раководството.
Што се однесува до ликот и делото на Јане Велкоски, во битолската јавност и кај помладото членство постои консензус дека се работи за исклучително квалитетен, вреден и посветен кадар. Неговиот општествен активизам, препознатливоста преку Локалниот младински совет, како и бројните конструктивни иницијативи за подобрување на сообраќајната инфраструктура во Битола, му даваат силен граѓански легитимитет. Како професионалец од ИТ-секторот и кандидат за советник на последните локални избори, Велкоски ужива висока репутација на модерна, прогресивна личност која не е оптоварена со минатото и која може да донесе реална вредност во креирањето на социјалдемократските политики.
Сепак, главниот револт и поделеност кај битолските социјалдемократи не произлегуваат од личноста на Велкоски, туку од принципот по кој тој беше кооптиран. Велкоски во ЦО влегува по директен предлог на лидерот Венко Филипче, целосно заобиколувајќи ја внатрешната партиска процедура за консултација и номинација од страна на самата база во Битола.
Овој чекор е во апсолутна спротивност со јавните и внатрепартиските заложби на Филипче, кој при преземањето на партијата вети дека централното раководство нема насилно да се меша во кадровските и внатрешните прашања на општинските организации. Како што коментираат извори во битолската СДСМ, со ваквиот потег локалните членови се чувствуваат изманипулирано, со оглед на тоа што одлуката за нивни претставници повторно им се наметнува „од горе“, повторувајќи ја истата стратешка грешка направена со назначувањето на Зоран Стојчевски за претседател на битолскиот огранок и со номинирањето на Драган Крајовски за член на Извршниот одбор.
Покрај “процедуралниот” проблем со Скопје, изборот на Велкоски на површина извади уште еден внатрешен конфликт – незадоволството на таканареченото „старо крило“ на СДСМ Битола. Поголем дел од овие партиски ветерани, од кои добар дел во јавноста и самите се доживуваат како компромитирани или потрошени кадри од претходните локални и централни владеења, негодуваат за овој избор.
Според информации од добро упатени внатрепартиски извори, причината за нивното незадоволство е што тие сè уште го доживуваат Велкоски како „релативно нов лик“ во општинската организација. Оваа структура, навикната на внатрепартиски монопол и долгогодишни позиции, тешко го прифаќа фактот дека партијата мора да се менува и дека предност добиваат млади, некомпромитирани и професионално реализирани луѓе. Наместо да го поддржат процесот на неопходно освежување, дел од старите кадри во Битола, водени од лични суети, создаваат дополнителен отпор кон реформата.
Но, она што предизвикува најголема зачуденост меѓу членството е очигледниот дебаланс и замижувањето пред реалните проблеми во Битола. Членови на партијата со право прашуваат зошто кога веќе се вршеа кадровски корекции во ЦО, претседателот на СДСМ Битола, Зоран Стојчевски, или лидерот Венко Филипче, не иницираа соодветна статутарна постапка за одговорност или барање оставка од Методија Илиевски, со цел да се стави крај на неговиот мандат во ЦО? Илиевски експресно беше разрешен од функцијата потпретседател на СДСМ веднаш по локалните избори. Според информации од извори во битолскиот огранок, во последниот период неговиот единствен „партиски ангажман“ се директните закани кон актуелниот локален лидер, Зоран Стојчевски. Зошто Стојчевски одлучил да го премолчи ова, и зошто Филипче продолжува да толерира деструктивни кадри во ЦО додека истовремено наметнува нови по своја волја, е прашање на кое никој во моментов нема логичен одговор.
Синоќешниот избор ја исправи СДСМ Битола пред уште еден сериозен испит. Организацијата во моментов делува распната на три различни страни. Од една страна е оправданиот револт кон игнорантскиот однос на централата во Скопје која продолжува со декрети да ја гази локалната автономија. Од друга страна се личните суети и опструкции на дел од поранешните високи функционери кое тешко се мират со губењето на внатрепартискиот монопол. Во средината на овој внатрепартиски триаголник останува членството кое јасно препознава дека безрезервната поддршка за луѓе со чист образ и неспорен квалитет е единствениот излез од долгогодишната криза. Прашањето е само дали СДСМ Битола ќе собере сила вистински да се реформира околу новите лица, или пак ќе дозволи старите навики и централистичките грешки одново да ја одведат организацијата во изборен пораз.
